Op avonden met een muziekprogramma kon het erg druk zijn. Een greep uit de vele optredende groepen: Caravan, Brainbox, Ekseption, Rob Hoeke, Livin Blues, Supersister, Henkie ruikt de Hooikist,  Jan Akkerman, Sail Joia, Massada, Herman Brood, Earth and Fire, Hans Dulfer, Michael Chapman, Banshee en Ixion. Van veel bands zijn opnames gemaakt, maar het meeste is in de loop der jaren verloren gegaan.

In 1977 was Ixion de huisband van Demeshed. Ze oefende 3 jaar elke zondagmiddag in de zaal en trad er zo'n 10 keer op. De bezetting was: Nico Dekker - gitaar en zang, Dirk Nusink - percussie en zang, Koert Dekker - bas, Lex Nusink - slagwerk, Jan Smit - gitaar, Bobby van de Berg - fender rhodes piano, Jan Smit - saxofoon en percussie en Ruud Okkerse - knoppen. 

Uit de kringen rond Demeshed is in 1975 een heuse band voortgekomen: Pro Deo. Het repertoire bestond uit zelfgeschreven folk-songs, luisterliedjes en enkele nummers van de Beatles. De groep trad eenmaal op in Demeshed en het optreden was een groot succes.

Voor de Demeshedbezoeker was muziek een belangrijk onderdeel van het leven.

De smaak was progressief van Blues tot Rock. Op het eiland waren er niet veel mogelijkheden voor de liefhebbers van live-concerten. Het podium van Demeshed voorzag in een grote behoefte van de jongeren.

V.l.n.r: Ger de Weijer - drums, Yeb de Boer - bas, Mia Boers - zang, Dave Klein - gitaar en zang, Peter van der Vliet - gitaar en zang en Maarten Gielis - orgel en effecten.

Er wordt beweerd dat de gemeente de vrijgekomen verzekeringsgelden gebruikt heeft om de toen nieuwe jongerensoos Bravo te financieren.

In elk geval was er een einde gekomen aan de zestien jaar kleurrijke geschiedenis van de jongeren in en om de Geuzenstad.

Het pand is ondanks de historische waarde niet meer opgebouwd

en veroorzaakt een grote leegte aan de kop van de Kostverloren.

Het absolute dieptepunt in de verhouding met de gemeente vormt de rel in de jaren tachtig over een stukje van Nico Prins (de verhalen man) in de krant van Demeshed.

Twee CDA-raadsleden hadden dit als pornografisch bestempeld en stemden tegen een subsidie-aanvraag. 

De zaak liep hoog op en verdeelde met name de CDA-fractie.

Eind 1977 verscheen de eerste editie van de krant die geen naam nodig had.

Meer dan 4 a 5 edities zijn er niet uitgekomen.

Sail Joia group 18-02-1978

DE MUZIEK

 4-3-1978

Deelder spreekt:

ARMAND KWAM EN GING WEER

DE DEMESHED KRANT

DE PORNO REL

Pas in 1981 steekt de gemeente de helpende hand uit en saneert de schulden. De jeugd had inmiddels een heel ander cultuur: de punk.

HET EINDE

In 1982 vond er een naamsverandering plaats: Demeshed heette voortaan Xystus.

Men wilde een nieuwe start maken en zodoende breken met het slechte imago dat Demeshed had. Het nieuwe bestuur bestond helemaal uit oud-leden en oud-bestuursleden van Demeshed: Cees Beukema, Nico Prins, Frans Sikken, Jan Frederik Mol (voorzitter) en anderen.

Blijkbaar was er geen behoefte aan om bij deze nieuwe start ook nieuwe mensen te betrekken. Het eerste jaar begon veelbelovend en er leek daadwerkelijk iets te veranderen.

TWEEDE DEEL

Er werd een aantal geslaagde optredens georganiseerd en er was sprake van verjonging van zowel het publiek als de vrijwilligersgroep. Hierna zakte het in en staken de aloude problemen weer de kop op. Een krantenartikel voorspelde het einde van Xystus als gevolg van een schuld van 9500 gulden aan het GEB.

Het einde zou inderdaad snel komen, maar op een andere manier dan de krant gedacht had… Op 18 oktober 1986 maakte een felle, uitslaande brand een einde aan het gebouw aan de Langestraat 90. “Na alles wat daarbinnen in de fik was gestoken, een toepasselijk einde”, waren de woorden van Renier Leenders.

De brand was het werk van een pyromaan, die sinds enige tijd in de Langestraat actief was. In de volksmond werd de Langestraat al omgedoopt tot Kortestraat.

mw. Kester de Kievit, de heren Kwakernaak en Wingelaar geven namens het gemeentebestuur een toelichting op 24 februari 1982.