Henk Vegter, was een verbeten vechter voor het behoud van het historische erfgoed van Den Briel. Begin jaren '50 kwam het gezin Vegter - vanuit Groningen - wonen in de Witte de Withstraat in den Briel. Henk en Ina zaten beiden in het onderwijs. Ina op de school met de bijbel en Henk op de christelijke MULO.
Henk zat ook in de politiek. Tijdens verkiezingen hing er altijd een poster van de CHU voor het raam. Henk was ook zendamateur. Als wij thuis de bandrecorder van mijn vader aanzette - ik woonde tot 1969 aan de overkant - hoorde je: 'Kilo-Papa-Oscar', de oproepcode van Henk. Als je last had van zijn hobby, kwam hij dat direct verhelpen.
Ik herinner mij Henks auto nog. Een Citroën Ami. Zo'n auto - een groen kleurige die nogal snel roest vertoonde - met een schuine achterruit, die hij voor de deur met rode menie en groene verf aan het bijtippen was. Ook dat op een dag een van de twee kinderen uit het bovenraam - van ruim drie meter hoogte - op de stoep gevallen was, gelukkig zonder nare gevolgen, staat mij nog heel goed bij.
In 1980 werd Henk lid van de filmclub Phoenix, waar ik een van de oprichters van was. Henk was een enthousiast filmer. Hij kwam nogal eens bij me in mijn studio in de Vrouwenhoflaan voor film- en montage adviezen. In 1981 maakte ik namens de filmclub, voor de gemeente Brielle een documentaire van de opening door Henk van het gerestaureerde Arsenaal dat dienst ging doen als bibliotheek.
Tot 1982 was Henk leraar wiskunde, Nederlandsetaal en aardrijkskunde aan de christelijke MULO. Daarna werd hij directeur van Báhûrim.
Van 1962 tot 1982 was Henk wethouder van de Brielse gemeenteraad en was hij ook loco-burgemeester. Hij zette zich vooral in voor de restauratie van de wallen, de woningen in de Nieuwstraat, het Arsenaal, het Merula weeshuis, vele andere historische panden en het bouwen van een replica van de standerdmolen 't Vliegend Hert op het Molenbolwerk.
Henk beschreef en publiceerde in diverse bladen over historische Brielse onderwerpen. Ook schreef hij enkele boeken. Onder andere het boek: De Sint Catharijnekerk, een monument van geschiedenis en kunst, en Den Briel, veranderingen in de 20e eeuw.
Zijn hart lag bij Den Briel en het behoud van het historisch erfgoed. In zijn periode als wethouder werkte hij samen met bevlogen ambtenaren, die zich nauw betrokken voelden bij ons stadje. Hoewel zijn gezondheid hem de laatste jaren in de steek liet, bleef zijn geestdrift onverminderd. Op de barricades springen deed hij niet meer. Anderen moesten het stokje maar overnemen. Met lede ogen heeft hij echter toe moeten zien dat de laatste jaren de betrokkenheid van de gemeente en ambtenaren bij het behoud van het zo belangrijke Brielse erfgoed op zijn zachts gezegd minder werd. Vooral de bouw van de foeilelijke appartementen aan het einde van de Langestraat, die notabene bovenop de oude funderingen van de oude stadsmuur en Langepoort gebouwd werden, waren hem een doorn in het oog. Het verval van de vijf historische panden aan het Scharloo, - waar de gemeente naar zijn inzicht veel te laks handelde - is daar ook een goed voorbeeld van. Een man die heel veel betekend heeft voor Den Briel.
