Ze verkochten er allerhande spulletjes. Je kon er eigenlijk van alles vinden.

Herinneringen aan oude buren

van en door:

In de Voorstraat op nummer 79, begonnen de heer en mevrouw W. van der Linden in 1908 een winkeltje in garen en band, galanterieën, papier en bezems

en borstelwerk. Het pandje was zo klein dat het al snel uitpuilde van de winkel- voorraad. Toen zij de voormalige schoenenzaak op nummer 35, op de hoek met de Moriaanstraat konden huren, zijn ze daar maar snel heen verhuisd.

Buiten hing aan de voorgevel een vergulde schoen en de zaak heette daarom

“De Vergulde Bottine”.

de dozen met de feestartikelen. Tegen de tijd dat de maskerade voor de deur stond, kocht je daar altijd een toepasselijk masker, mombakkes, pruik, aanplak- snor of baard en schmink. “Wat mag het zijn jonge man”..... vroeg Piet of Maarten dan, en pakte de grote houten trapleer om de ‘feestdozen’ van boven

te pakken. De mannen hadden dan altijd zelf ook veel lol als je dingen uitprobeerde om te kijken hoe het je stond.

Er waren dan altijd wel grappige opmerkingen van de heren.

Ook kocht ik daar altijd vlieger papier dat in alle kleuren verkrijgbaar was.

En natuurlijk vliegertouw dat samen met het borstelwerk, in bollen van diverse diktes en lengtes aan de plafondbalken hing.

Het assortiment was gigantisch. Leren tassen, koffers, riemen, portefeuilles, karton, papier, schriften, kasboeken, schrijfgerij, kleurpotloden, kleurboeken,

eerstedag postzegels, albums, aanzichtkaarten, feestslingers, nep drollen, maskers, niespoeder, kaartspelen, enveloppen in alle maten, enz. enz.

Kortom: een oneindig assortiment en wat niet in huis was kon besteld worden. 

De ‘oude’ heer W. van der Linden kan ik mij overigens nog goed voor de geest halen. Hij stond in mijn jeugd vaak in de winkel. Het echtpaar kreeg twee zoons: Piet en Maarten die beiden bij hun vader in de zaak zijn gaan werken.

De ‘oude’ heer

Willem van der Linden en zijn vrouw Maartje, Izerina, tijdens een familiefeest in zaal Dedert aan de Turfkade.

Wie zich het winkeltje nog

kan herinneren, weet dat je er bijna alles wat je maar nodig kon hebben werd verkocht. Als je binnen kwam had je links en rechts een toonbank. Langs alle wanden bevonden zich stelling vol met artikelen.

Bovenop deze stellingen, stonden aan de wand die aan het woongedeelte grensde,

De winkel grensde rechts aan juwelierszaak Hoogvliet en daarnaast op nummer 39 ben ik geboren in 1946 en we hebben daar tot 1950 gewoond.

Mijn moeder vertelde dat ik bevriend was met de oudste dochter Iet.

We speelden nog al eens op de binnenplaats achter de melk, zuivel en kaas winkel, annex ijssalon van mijn ouders.

Ik zelf kan mij daar niets meer van herinneren, wat natuurlijk niet vreemd is voor een leeftijd van drie/vier jaar. Wat ik me wel kan herinneren is dat mijn moeder me vertelde dat ik Iet, die door haar ouders Iezerien genoemd werd (vernoemd naar Piet’s moeder) door mij de naam Fiezerientje kreeg.

Zoon Piet met zijn vrouw en kinderen

Iet, Lenie en Wim in de zo typische jaren ’50 sfeer in de woning achter de winkel.

Piet was verfent fotograaf en maakte honderden prentbriefkaarten, die dan weer verkocht werden in het winkeltje.

Naar: Site inhoud

Maarten was getrouwd met Corrie van der Waal. In zijn vrije tijd was hij goochelaar en trad op tijdens feesten en partijen onder de naam “Meester Martino”.

De firma Van der Linden had ook een grossierderij waarvoor ze een pakhuis in de Kaatsbaan

- eerst van de familie Zaaijer, en later in de jaren ’70 -

van ons huurden.

Het is echt aan te bevelen voor die genen die geïnteresseerd zijn in het wel en wee

van het stadje Den Briel in de vorige eeuw, waarbij haar inwoners zorgden voor

de boeiende geschiedenis, verteld door de ras echte Brielse:

Corrie van der Linden-van der Waal.

Een van de vele aanzichtkaarten die Piet maakte van de 1-april feesten. Deze foto is uit 1968, toen men nog latjes voor de ramen zette,

om de grote ramen met ‘roedes’ als kleine ruitjes te doen voor komen.

De winkel heeft tot 1980 bestaan. Piet en zijn vrouw kregen een woning op het Asylplein in het gebouw voor oude en gebrekkige zeelieden, vlakbij Maarten en Corrie, die in het laatste huis op de hoek Asylplein - Torenstraat woonden.

In 2004 kwam mede

door financiële steun van de stichting Geuzenstad en van de gemeente Brielle in het kader

van de “Regeling Impulssubsidie Kunst en Cultuur”, dit fraaie opvallend leuke en lezenswaardige boekje met verhalen over het oude Brieltje

en lieflijke gedichtjes, geschreven door Corrie v.d. Linden-v.d. Waal, tot stand.

Tevens zit er een cd bij met luisterliedjes, naar gedichten van Corrie met muziek en zang van

Frans Lodewijk.

Tot besluit een bijzonder gedicht van Corrie

dat de Briellnaar en zijn wezen zo voortreffelijk weergeeft.

De familie Van der Linden schonk de schoen “De Vergulde Bottine” aan het Historisch Museum, als herinnering aan het winkeltje dat door de Briellenaren

na 72 jaar, maar moeilijk gemist kon worden.

Naar: Site inhoud

In de deur opening

van het winkeltje

Elly van der Reiden

die van 1-8-1960 tot

1-8-1965 werkte

bij de fam.

Van der Linden.

Elly, dochter van schilder en voetbaltrainer

Arie van der Reiden,  veegde elke morgen de stoep schoon. Huib Zwart die op nummer 25

in de Voorstraat woonde en vaak de post

op ging halen in het postkantoor tegenover

de Jacobskerk, vond het wel een leuk meisje.

In 1961 tijdens de Brielse kermis sloeg de vonk over tussen die twee en zij trouwden in 1965.

De bruiloft werd gevierd bij Dedert aan de Turfkade, zoals toen gebruikelijk was.

Elly van der Reiden en Iet van der Linden in de winkel.(1961)