Deel 3

autodidact kunstenaar

Rens van Adrighem

ITALIË
Brindisi is de havenstad in het het zuidoosten van Italië
aan de Adriatische Zee, in wat wel de hak van de laars van Italië genoemd wordt. Na het ontschepen dat nog al wat tijd in beslag nam, vonden we enkele kilometers voorbij Brindisi
een camping om de nacht door te kunnen brengen en de volgende morgen trokken we weer verder richting Napels en daarna Rome.
Rome is waarschijnlijk 1000 jaar voor Christus ontstaan,
maar niemand kan dit met zekerheid zeggen.
Eén zaak staat evenwel vast, Rome is minstens 2600 jaar oud. De restanten hiervan kan je zien bij een wandeling door het antieke Rome. De triomfboog van Constantijn, aan het al even indrukwekkende Colosseum, is hiervan de best bewaarde getuige van 2300 jaar oud.
Het Colosseum is het visitekaartje van Rome. Vroeger konden hier meer dan 50.000 mensen plaatsnemen, er was zelfs een optimaal ontruimingsplan bij noodgevallen. Het Colosseum werd gebruikt om het volk te vermaken, gladiatoren vochten hier tegen elkaar of met dieren tot de dood. Het gebouw is sedert de zesde eeuw niet meer gebruikt, doch de onderaardse gangen en cellen zijn er nog steeds.
Het Veneziëplein is een verkeersplein, gelegen in het centrum van Rome. Dit verkeersplein is in de 19de eeuw gebouwd. Het plein ligt dicht bij verschillende toeristische plaatsen, zoals het Forum Romanum en het Capitool. Op het plein komen vier belangrijke wegen bij elkaar.
Het St. Pietersplein werd ontworpen in de 17de eeuw als toegang tot Vaticaanstad. Naast de pauselijke paleizen en de St. Pietersbasiliek viel vooral de Egyptische obelisk op.
Door het architecturale geweld van de ontelbare zuilen zie je bijna de fonteinen niet. Toch zijn ze 14 meter hoog.
Als je met je gezicht naar de basiliek staat, dan zijn rechts
de woonvertrekken en het balkon van de paus gelegen.
Niet minder dan 120 jaar werd er gebouwd aan deze kerk,
in 1626 werd ze officieel in gebruik genomen.
In de basiliek staat in het midden een bronzen beeld van Petrus, waarvan niemand weet hoe oud het is.
Zijn voet wordt door de pelgrims gekust of aangeraakt.
Op deze plaats staat ook het hoofdaltaar, de plaats waar de Heilige Petrus zou begraven zijn. Daarboven is een baldakijn van 20 meter hoog. Ter hoogte van het beeld van Petrus kan je ook afdalen naar de fundamenten van de eerste kerk, daar zie je veel pauselijke graven.
De machtige koepel van de St. Pietersbasiliek is 130 meter hoog en ontworpen door Michelangelo.
Op het einde van de kerk heb je de Heilige Stoel van Petrus. Bij terugkeer naar de uitgang zie je aan de Porta Santa,
het bekende marmeren beeld van Michelangelo, de Piëta.
De Sixtijnse Kapel, vooral beroemd door zijn fresco's van Michelangelo, dateert uit de 15de eeuw en werd gebouwd door Paus Sixtus IV die er ook meteen zijn naam aan gaf.
De taferelen op de muur zijn niet van de hand van Michelangelo, alleen de schilderingen aan het plafond heeft de meester zelf gedaan, hij zou er vier jaar aan gewerkt hebben en schilderde tegelijkertijd het Laatste Oordeel aan het altaar. Dat laatste is wellicht het bekendste van zijn werken.
De Via Appia Antica, de originele weg van Rome naar Brindisi van 2000 jaar oud, die geplaveid is met kasseien, was het laatste dat we bezochten. Daarmee kwam er een einde aan ons verblijf in de oude historische stad Rome en gingen we opweg naar Pisa.

De Toren van Pisa is de vrijstaande klokkentoren bij de kathedraal van Pisa en wordt ook wel De 'scheve' Toren van Pisa genoemd. Dit komt omdat meteen al na het bouwen van de 3e verdieping de toren scheef stond. Toen men de 4e verdieping af had, stopte men met bouwen. In 1272, na een pauze van bijna 100 jaar, ging men verder met bouwen. In 1278 stopte men weer met bouwen en hadden ze de toren af tot en met de 7e verdieping. Pas veel later werd de Bell Tower, de achtste verdieping met de klok, aan de toren toegevoegd. Als je de toren ziet, geloof je je ogen niet. De toren staat ongeveer 2,50 meter uit het lood en elk jaar komt daar een paar millimeter bij.
In dit tempo zal de toren over tweehonderd jaar instorten.
De toren is 55 meter hoog en heeft 297 treden.
Na dit bijzondere bouwwerk gingen we richting Frankrijk met als volgend doel: Versailles.

FRANKRIJK
Het paleis van Versailles vlak bij Parijs werd gebouwd in opdracht van koning Lodewijk XIV. Het paleis is gebouwd rond een uit 1624 daterend jachtslot van Lodewijk XIII.
In Versailles resideerden de Franse koningen van 1682 tot 1789, het jaar van de Franse Revolutie. Het centrale gedeelte van het paleis van Versailles is ontworpen door de architect Le Vau.
Het paleis bestond uit verschillende delen zoals het Middengedeelte en de Zuid en Noord vleugel. Het paleis heeft ook heel veel zalen. Het paleis was nogal opmerkelijk van indeling. Alle kamers en zalen stonden met elkaar in verbinding. Je kon je nergens verstoppen. De centrale ruimte was de koninklijke slaapkamer. Hoe hoger je rang was, hoe dichter je bij de koning sliep. De Spiegelzaal, waarschijnlijk het bekendste gedeelte van het paleis, werd gebouwd door Mansart. De pracht en praal van de tuinen van Het paleis van Versailles, vormen nog altijd de trots van het paleis.
Vanwege de ongunstige natuurlijke ligging kostte de aanleg destijds een fortuin en een grote inspanning Het geheel werd uitbundig opgesierd met beelden en fonteinen.

Parijs met 14 miljoen inwoners na Londen de grootste stad van West-Europa en heeft als bijnaam De lichtstad. Vanaf verre steekt de Eiffeltoren boven het stadsbeeld uit en is het meest opmerkelijke monument van Parijs en een van de meest bezochte bezienswaardigheden van Frankrijk.
De stad wordt in tweeën gedeeld door de rivier de Seine. Aan de Seine vonden we een mooi plekje op een camping, midden in de stad, waar we drie nachten gestaan hebben.
De Eiffeltoren staat aan de kade van de Seine en wordt door velen gezien als een van de niet-klassieke wereld wonderen.
Als je in je leven één museum bezoekt, dan moet dat het Louvre museum zijn.
Het Louvre is het meest bekende museum ter wereld en een bezoek aan Parijs is niet compleet zonder bezoek aan dit prachtige museum.
Het meesterwerk van Leonardo Da Vinci, de Mona Lisa,
is uiteraard trekpleister nummer 1, maar er valt veel meer te zien in dit voormalige paleis. De collectie blinkt niet alleen in kwantiteit uit, maar ook in kwaliteit. Het toont een bijzonder volledig overzicht van de schilderkunst tussen 1400-1848 met vele befaamde meesterwerken. De schilderijen zijn per land gearrangeerd. Er zijn schilderijen van o.a. Jan van Eyck, Breughel, Jeroen Bosch, Rembrandt, Dürer, Giotto, Fra Angelico en Da Vinci. Van vrijwel alle beroemde Europese schilders tot en met 1848 zijn hier wel één of meerdere stukken te vinden. De afdeling Europese beeldhouwkunst dateert van 1100 tot en met 1848. Ook de afdelingen m.b.t. de oudheid zijn bijzonder interessant en van vele topstukken voorzien. Twee van de bekendste Griekse beelden zijn er bijvoorbeeld te zien, nml. de Venus van Milo en de Nike van Samothrace. Een bekend Egyptisch beeld is de zittende schrijver. Natuurlijk is ook de Oosterse, Etruskische en Romeinse kunst goed vertegenwoordigd. Wij hadden helaas maar één dag de gelegenheid het museum te bezoeken, wat natuurlijk veel te weinig is. Er is immers zo veel meer te zien in deze wereldstad.
De Notre Dame is de kathedraal die op Ile de la Cité staat.
Bisschop Maurice de Sully besloot in 1163 met de bouw van een vroeg-gotische kathedraal. Bijna 170 jaar later was ze af en het moet gezegd: het is een wonder schoon bouwwerk geworden. Er gebeurden weinig veranderingen sindsdien. Zelfs niet bij de grote restauratiewerken in 1850 door Viollet-le-Duc. Deze architect was nochtans gekend voor zijn grote architecturale wijzigingen tijdens restauratiewerken. Alleen het interieur onderging een kleine wijziging omwille van de belofte van Koning Lodewijk XIII. Indien hij na 23 jaar huwelijk een zoon had zou hij het altaar laten vernieuwen en een beeld van de Heilige Madonna laten plaatsen. Dit beeld beheerst nog steeds het koor. De Notre-Dame is 130 meter lang. De twee niet afgebouwde torens, die een hoogte hebben van 69 meter, kunnen beklommen worden en bieden een uitzicht over de stad. In de kathedraal worden drie relikwieën van Christus bewaard: de doornenkroon, een stuk uit het kruis en één van de nagels waarmee Christus gekruisigd werd.
Het boek De Klokkenluider van de Notre Dame dat Victor Hugo in 1831 schreef, gaf de Notre Dame de Paris wereldbekendheid.
Montmartre is de heuvelwijk die ligt in het noorden in het 18e arrondissement. Vroeger was dit een dorpje ver verwijderd van het centrum van Parijs, maar is nu volledig opgeslokt door deze wereldstad. In de 19e eeuw was dit dé hotspot voor iedereen die wilde meetellen in de kunstenaarsscène van die tijd. Hier wemelde het van de schrijvers, dichters, componisten en schilders als Dali, Picasso en Van Gogh. Montmartre had toen een flamboyant en decadent uitgaansleven met excentrieke theatercafés, bordelen en cancanshows in onder andere de beroemde Moulin Rouge.
Gelukkig is er veel van het dorpskarakter in Montmartre bewaard gebleven. De kleine straatjes en pleintjes geven je een intiem gevoel. Ook al zijn de meeste kunstenaars weg en heeft het legendarische nachtleven aan charme ingeboet, de straten met kasseien, de witgekalkte huisjes en steile trappen met ouderwetse straatverlichting zorgen ervoor dat er iets van de oude sfeer is blijven hangen.
Place du Tetre en de Sacre Coeur waar de toeristenindustrie floreert, zijn de plekken waar weinig over is van het authentieke Montmartre. Maar wil je een tekening van jezelf of een ander schilderij als souvenir? Dan mag je het Place du Tetre zeker niet overslaan. Al is het alleen maar om de schilders in rap tempo aan het werk te zien. En een bezoek aan Montmartre is niet compleet zonder de Sacre Coeur te hebben gezien. Het silhouet van deze basiliek domineert de skyline van Montmartre en is een van de opvallendste gebouwen van Parijs.  De Sacré Coeur valt vooral op door zijn fel witte uiterlijk en is ook vanaf de Eiffeltoren zichtbaar. Om bij de kerk te komen, moet je 237 treden beklimmen. Boven aangekomen heb je een prachtig uitzicht over een groot deel van Parijs.
Ook het interieur is de moeite van het bekijken waard.

Natuurlijk is er veel meer te zien in Parijs, maar onze tijd was beperkt, dus moesten we na twee dagen en drie nachten weer huiswaarts, en kwam er een einde aan een indrukwekkende reis waarvan de drie weken uiteindelijk veel te kort bleken te zijn. Maar goed, het was niet anders, er moest immers weer gewerkt worden. Het was een belevenis voor het leven, die voor altijd in ons geheugen gegrift zal staan.

NAAR: Fotoboek 1

NAAR: INDEX